Τρίτη, 12 Φεβρουαρίου 2013

Τέλος η σιωπή των αμνών

Τέλος η  σιωπή των αμνών 
***
Επήλθεν η ώρα
Τέλος η  σιωπή
Των αμνών

Γραμμή  οι σκιές
Στα χρώματα  της μέρας
Λικνίζουν το σκοτάδι
στις ψυχές

Εκατομμύρια  φωνές
αδυσώπητες
Καρφιά παντού
στο σώμα στην ψυχή

Ελπίδα πνιγμένη βαμμένη
Γκρίζο στου εφιάλτη
το χέρι
Σκόνης γεύση
καπνού ευωδία
Αχός στεναγμών  από της
Φυλακής το δώμα

Ψυχή δεμένη σε εμμονές
Αγορασμένες  με αντάλλαγμα όνειρα
Για ευτυχία τυπωμένη
Σε συμβόλαιο με το θα
το μετά  το άλλο πρωί

Σκόρπια χειρόγραφα
Λίστες  ονείρων
Σχέδια για το αύριο
Καρφωμένα στον τοίχο
Μειδίαμα  θαρρείς
Της ζωής  για τον χαμένο χρόνο
Της εξαγοράς τους

Γκρεμισμένοι τοίχοι
Μούχλα δακρύων
Σκιές  φαντασμάτων
Που πάνε κι έρχονται
Λεηλατώντας  τη σάρκα
Σκορπίζοντας οσμή
Του τέλους 

Κυβερνήτες αγοραίοι
Παρασύρουν φυλακή
Κάθε αχτίδα φως
Κάθε παιδί της ελπίδας
Πνίγουν στου νου
Τα αδιέξοδα

Αλλάζουν διάσταση
οι μέρες
Καταργούνται  νόμοι αιώνων
Ενώπιον ναρκωμένων
όντων που κάποτε ήταν
λογικά
Που πάλευαν για  τα θέλω τους

Καίγονται οι βασιλεύουσες
Των αισθήσεων
Εάλω η πόλη του έρωτα
Επέλαση της σάρκας
Στις πόλεις του πνεύματος
Οι ψυχές στην εξορία
Άναρθρες βουβές
Τυφλές πεθαίνουν
Χωρίς τροφή σε μοναχικά κελιά

Επήλθεν η ώρα
 η ώρα της σιωπής
Κοίτα γύρω σου να δεις
Τέλος τα λόγια 
Οι ήχοι νεκροί
Πάρε στα χέρια σου τη ζωή

Πουλήθηκα στης αισθησης  σου
Την ανατριχίλα
Με το πιο ακριβό ανταλαγμα
Τα φιλιά σου '
Αντίκρισα του έρωτα την παγίδα
Στην πόρτα της καρδιάς σου
Εθελοντής στη φυλακή σου

Ισόβια δεσμά 

Κι αν μ αθωώσει η ζωή
Κι αν οι πόρτες ανοίξουν
 Χιλιάδες φυλακές  παντού
Διαλέγω τη δικιά σου 

Μαχαίρι κοφτερό την αναπνοή μου
κοντεύει 
Έρχεται μαύρος καβαλάρης ο πόνος
Να μου κλείσει το στόμα
Η ζήλεια να με στείλει στο χώμα
Φθινόπωρο  πάνω στο κορμί
Χορτάριασε η μνήμη
Ξερά τα φύλλα της σκέψης μου
Θα πέσουν στη γη
Θα σκεπάσει ο χειμώνας
Κάθε τι που ανθίζει
Μακριά  θα ζει το φως μα μια φωνή
Φωνάζει στης ψυχής τις γωνιές
Η άνοιξη θα ξαναρθεί

Να κρυφτώ πίσω απ' τα δάχτυλα μου
Να δω τι
Πως χάθηκα μες των ανθρώπων
Τα αγαθά
Μες της εποχής τη ζάλη έφαγα το λωτό
της ύλης  και απαρνήθηκα
το πνεύμα την ψυχή μου

Ξεκάρφωσα απ' την μνήμη μου
Την εγκράτεια
Απαρνήθηκα κάθε μέτρο

Να ψάξω τι ?
Τι φταίει που άκουσα τις Σειρήνες
κι έχασα την Ιθάκη μου?
Oυρλιάζει το είναι μου με δείχνει
με το δάχτυλο της απόγνωσης
με ρωτάει γιατί ?

Προσπαθώ  να σηκώσω
το βάρος  των ημερών
να κάνω βήματα μπροστά
να δω τον ορίζοντα
να κοιτάξω έξω
μήπως και θυμηθώ
το δρόμο που θα με πάει
σ' εμένα .

***
8 Δεκ 2011
***
Ποίηση:Γιάννης Παππάς 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου