Τρίτη, 12 Φεβρουαρίου 2013

Θα είχε σβήσει ένα πρωί

Θα είχε σβήσει ένα πρωί
***
Χαμένος μες του χρόνο το αβέβαιο
Μες του τώρα τη μοναξιά
Μες της καρδιάς μου τον γλυκό τον πόνο
Ταξιδεύω καρδιά μου
Μες των ματιών σου την ομορφιά

Χάνομαι μες των λόγων σου την ουσία

Ουρλιάζει το ποίημα
Βοούν οι λέξεις σου
Το πιο μεγάλο το πιο όμορφο σ αγαπώ που είχα ποτέ
Τρέχει η ματιά ποτάμια δάκρυ
Σχίζετε η ψυχή σε κάποια άκρη
Γιατί?
Αφού την αγάπη ζητάει
Γιατί αφού η αγάπη της μιλάει

Δεν είναι όχι
Δεν είναι οι λέξεις που μου λείπουν πια
Δεν είναι
Είναι τα μάτια σου
Της γης το χρώμα
Είναι ο ψίθυρος της φωνής σου
Είναι η ομορφιά της
Παρουσίας της δικής σου

Έλα ψυχή μου έλα ζωή μου
Κοίτα με

Ήρθε χειμώνας και τα χέρια μου κρυώνουν
Αν δεν τους πεις εσύ ένα λόγο δε μερώνουν
Έλα βραχήκανε τα φτερά μου
Και μόνο εσύ ξέρεις
Να ανάβεις τη φωτιά
Μόνο εσύ μπορείς να διώξεις μακριά τη συννεφιά

Να είναι τα φτερά μου δυνατά  σαν θα ξαπλώσεις
Σαν σκέπασμα σου χρειαστείς
Να τρέξω αγάπη μου κοντά σου μη κρυώσεις
Σε όλα τα μέρη αυτής της γης

Δεν έχει  μάτια μου μες την καρδιά μου θέση
Δεν έχει

Θέση άλλος κανείς

Μη με φοβάσαι ζωγραφιά μου
Σου 'χω χαρίσει την καρδιά μου
Κι αυτή μονάχα ζει
Απ' την δική σου αναπνοή
Κι αν....
Κι αν δεν της μίλαγες εσύ
Θα είχε σβήσει ένα πρωί
***
18 Δεκ 2011
***
Ποίηση:Γιάννης Παππάς 
 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου