Πέμπτη, 14 Φεβρουαρίου 2013

Για σένα πια μονάχα

Για σένα πια μονάχα
***

Έκρυψα τα χρόνια μου
στα μάτια σου βαθιά
Πέταξα τα πρέπει μου
στον ουρανό ψηλά
Ήρθα και σε φίλησα
σαν ήλιος το πρωί
Μέσα σου πια γύρισα
τον κόσμο απ' την αρχή!

Έγραψα τους στίχους μου
για σένα  πια μονάχα
Έπνιξα στα χείλη σου
τα δήθεν και τα τάχα
Έγινες το ποίημα
της μοίρας μου εικόνα
Αγάπη σου με κέρασες
έσπασες τον κανόνα
Ήθελαν οι άνθρωποι
να ζω στη σιωπή
Να μην γυρεύω  τ' όνειρο
να μην διψώ ζωή

Ήθελαν  στα χρώματα
ν αφήσω πια το μαύρο
Μες την καρδιάς μου τις σκιές
 αντί για φως να βάλω

Άνθισες  στο σώμα μου
πότισες την ψυχή μου
μες την καρδιά μου τη ζωή
μοιράστηκες μαζί μου
έγραψες με την πένα σου
την γη του παραδείσου
την πόρτα του ζωγράφισες 
είναι η ψύχη η δική σου

Περάσανε σαν σύννεφο
παρόν και παρελθόν μου
Έγινε ο χρόνος στάση μου
στο δάκρυ των ματιών μου
Πήρες πινέλο της ψυχής
και χρώμα απ' την αγάπη
ήρθες και το ζωγράφισες
πια  της χαράς το δάκρυ

Ήρθανε μπόρες και βροχές
χειμώνας  ήρθε χιόνι
Θέλησε πάλι η ζωή
εμάς να μας πληγώνει
μα είναι η αγάπη μας εκεί
καλά μες την καρδιά  μας
γραμμένη  σ άσβηστο χαρτί
βαθιά στα σωθικά μας

Αν τέλειωναν οι λέξεις μου
τα μάτια μου σκοτάδι
Αν πια δεν έβλεπα ουρανό
και ήτανε όλα βράδυ
θα 'φτανε μόνο ένα φιλί
απ' τα δικά σου χείλη
χίλιες οι λέξεις  μου ξανά
πρωί ξανά το δείλι

Σαν άνεμος σου θα χαθώ 
θα τρέξω στο κορμί σου
Ν αγγίξω και να αισθανθώ
κάθε πτυχή δική σου
Και κάθε τι που θ ακουμπώ
θα πλέκω στην αγάπη
και κάθε τι που σε πονά
θα πλύνω με το δάκρυ

***
22 Οκτ 2012
***
Ποίηση:Γιάννης Παππάς

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου