Τετάρτη, 13 Φεβρουαρίου 2013

Ώσπου τα όνειρα να αναστηθούν

Ώσπου τα όνειρα να αναστηθούν
***

Αχανές ταξίδι σε χρόνο ψεύτη
Σε δρόμους τ' ουρανού
Χαμένος σε άστρα και ήλιους πλάνους
Η κίνηση γεννά τη ζωή
η έλξη το τέλος
την κατάρρευση 
Μια στιγμή να σκεφτείς το δρόμο
χίλιες ζωές δεν φτάνουν να τον διαβείς
Μια ζωή ίσως να τον ονειρευτείς
που ανήκεις να σκεφτείς;

Κενό στα βαθιά του κόσμου
στου χώρου τα ταξίδια
Κοιτάζω κλεφτά το χθες
Πόσο μοιάζει με το μετά,
το αύριο.
Πόσο ξανά θα 'θελα
στην κίνηση μέσα να μπω
Αιώνες να μετρώ την απόσταση
ως την ζωή

Δεν θέλω να βρέχει πια ανία
 δεν έχω την πολυτέλεια
να κάνω με τις ώρες συμφωνία
Αναπνοή δεν έχω  δίχως όνειρα
αισθήσεις να αναστήσω
Παλεύω με τη θλίψη
Την μανία της μοίρας αυτής που μου
σκίζει τα χαμόγελα
και προσπαθεί να ζωγραφίσει δυστυχία

Στο παζλ  απ' το σπασμένο τζάμι
του ονείρου χαμένος μέρες
Κομμάτια προσπαθώ να μαζέψω
μες της καρδιάς μου το δώμα
Να ξαναχτίσω απ' την αρχή τον κάθε δρόμο
που 'χεις χαράξει  εκεί μες την ψυχή
Πίσω απ' το παράθυρο ξανά
Να μας γεννήσει η ζωή   τον ορίζοντα
στης βροχής το τέλειωμα 
Της ίριδας στόλισμα , ελπίδα  για ανατολή
ελπίδα πως τελειώνει η νύχτα

Γύμνια  στις λέξεις πια παγωνιά
Βουβή αναπνοή  ξεθωριασμένη
Εικόνα από το δάκρυ στα μάτια που κυλά
Άνεμος στου ορίζοντα τις γωνιές
παραφυλά  ότι μπορεί να κλέψει
Πόρτες σφραγισμένες σιωπή παντού
του χθες οι σκέψεις κείτονται νεκρές
Θύματα  της ανθρώπινης  φύσης
Πνιγμένες απ' τον βρόγχο
της ανεκπλήρωτης επιθυμίας
Απ' το βάρος της προσμονής
Μοιάζουν με ερωτηματικό
πως που πότε γιατί ποιος  δίκασε τη ζωή
να φορέσει τα μαύρα
Ποιος παγίδεψε τα όνειρα
πίσω απ' τα κάγκελα
και χάσαμε την επαφή
Ποιος έχτισε φυλακές στις ιδέες
ποιος έβαλε αλυσίδα 
στης αγάπης τα χέρια

Χορός μοναχικός
χαμένα βήματα  στη μέθη της μοναξιάς
θρήνος μουσική χτυπάει την ψυχή
Πόσο βαθιά να μπω στο χώρο πόσο να ψάξω
να ταξιδέψω στη θάλασσα  της υπομονής
Ν' αγγίξω  να γευτώ αυτό που μου κρατάς ζωή
να γεμίσω το είναι μου να δημιουργήσω φως
να φέγγει το δρόμο μου
Να στεγνώσω τα βρεγμένα μου φτερά
Κι έχω  μακριά να πάω

Προσκύνημα στο πρέπει
αυτό που αξίζει δεν πρέπει
Η αλλαγή στη σκέψη αμαρτία
το ξύπνημα της ζωής
Το χαμόγελο η χαρά καταδικάστηκαν
 αθώος ο πόνος η θλίψη  η πείνα .
Αυτός που θα χορτάσει  που θα αισθανθεί
στη φυλακή
Φόρεσε μάσκα η ηθική
νέα μορφή  επίσημο ένδυμα ακριβός στολισμός
η ελευθερία φασισμός νόμιμη η τιμωρία  στον λόγο
ο πολιτισμός αφανισμός

Χαρείτε από ψηλά με τα μάτια της έπαρσης
νηστεύσαντες τον έρωτα  εσείς που νικήσατε τη σάρκα
Νεκρά τα αισθήματα κυρίευσε η λογική
οι αριθμοί πήρανε την εξουσία , το χρήμα
Κρυφτείτε κάτω από το μανδύα  του σωστού
πνίξετε τον κτύπο της καρδιάς στο δάκρυ
αλλά  μην ξαναγράψετε την άνοιξη στης εποχές
Χειμώνας στις καρδιές μας

Ώσπου να ενώσουμε τα χέρια
ν' αγγίξουμε το φως σου αγάπη
ώσπου τα όνειρα να αναστηθούν
***
21 Μάρ 2012
***
Ποίηση:Γιάννης Παππάς

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου