Τετάρτη, 13 Φεβρουαρίου 2013

Μοίρες

Μοίρες
***

Μου το ‘χαν πει παιδί οι μοίρες
Ειν’ η ζωή σου εσέ ταγμένη ν αγαπάς
Να τρέχεις πίσω απ τ’ όνειρο
Να σου μιλάνε άνεμοι και νεράιδες
Με βουρκωμένα μάτια  πάντα να κοιτάς

Μου το ‘χαν γράψει στην ψυχή μου κάποιο βράδυ
Μες της παλάμης τις γραμμές με το μελάνι
Απ’ των ανθών το χρώμα στις σκιές
Στου φεγγαριού το φως
Μου ζωγραφίσαν στο κορμί μου
Πως θ’ ανταμώσω το παρών μου με το χθες
Σαν σ ανταμώσω και ραγίσεις την καρδιά μου
Μέσα απ’ τα μάτια σου σαν δω
Να καθρεφτίζεσαι να χάνεσαι να κλαις


Κι εγώ τις άκουγα και γέλαγα στη νύχτα
Έβγαζα αστέρια στης ψυχής μου τη ματιά
Άνοιγα δρόμους  μες τη μαύρη συννεφιά
Κι ερχόμουν δίπλα σου σε κοίταζα ν ανθίζεις
Τα πέταλα σου της ζωής να χρωματίζεις

Κι εσύ κοιτούσες με θλιμμένη τη ματιά
Κι έψαχνες κάτι πέρα κάπου μακριά
Πάντα στη μέση της ψυχής σου ένα κενό
Γέμιζες λέξεις που γυρεύαν σ αγαπώ
Ντυμένο μ άνοιξη και χίλια καλοκαίρια
Πάντα τα χέρια σου γυρεύανε να βρουν
Να ζεσταθούν στο παραμύθι της αγάπης
 σ αλλά χέρια

Έπλαθες μύθους άλλους κόσμους μακρινούς
Πάνω στο μέλλον σου στο δρόμο σου πως θα ‘ναι
Για να παλεύεις τις σκιές στους ουρανούς
Όταν τα αστέρια  είχε σβήσει το σκοτάδι
Έβλεπες ήλιους παραδείσου φωτεινούς
Στα όνειρά σου  κι έτσι πάλευες το βράδυ

Κάποτε ερχόσουνα κοντά μου μου μιλούσες
Πέρα στου νου τα παραμύθια με κοιτούσες
Πότιζες δάκρυ την ματιά σου πρωινό
Κι εκεί καθρέφτιζες αγάπη κι ουρανό

Άπλωνες χέρι κα στον άνεμο φιλιά
Μου έταζες έρωτα  και κόκκινα φιλιά
Κ ύστερα χόρευες θαρρείς πως με κρατούσες
Έσκυβες τάχα  στο λαιμό και με φιλούσες

Άκουγα  εκεί  απ’  την ψυχή σου τη φωνή
Του παραδείσου να μου λες το σ αγαπώ

Λυπόμουν έκλαιγα και έπιανε βροχή
Κι έτρεχες πίσω στην αλήθεια της ζωής
Στη θλίψη πάλι και στις έγνοιες της γης
Κοίταζες πέρα μακριά και μου μιλούσες
Έλεγες θε μου πάλι ήρθε το γιατί
Που μου ξεπλένει  τη χαρά μου στη βροχή
Κι εγώ φοβάμαι τη βροχή
Κι έλεγες θέ μου
Τ’ όνειρο μου θα το κτίσω απ’ την αρχή

Κι εγώ εκεί μες την ψυχή σου
Ζέσταινα πάλι απ’ την αρχή  πια την πνοή σου
Κάθε μου δάκρυ η δροσιά σου εκεί στην άκρη
μακριά σου
Μου έφτανε που χαμογελάς
Που τη ζωή σου πια ‘μέσα στα μάτια την κοιτάς
 σ’ είδα να τρέχεις σαν παιδί να μου γελάς

Μέσα στα μάτια της καρδιάς να με κοιτάς
να αναπνέεις και να γράφουν τ όνομα μου
όλες οι αισθήσεις σου να τρέχουνε κοντά μου

Κι εγώ με τον καιρό σ αγάπησα πολύ
έμοιαζες τ άλλο μου μισό απ’ τη ζωή
 Κι εγώ με τον καιρό έμαθα πια
απ’ την πνοή σου ν ανασαίνω
έμαθα πια στο μακριά σου ν αρρωσταίνω

Μικρή μου έγνοια χιλιάδες λόγια λες
Με μια σου λέξη μια ματιά σου
είναι πνιγμένη αναπνοή με τα φιλιά σου

Δεν έχει πια άλλο κομμάτι μου να ψάξω
που να μην είσαι κύτταρο μου 
Δεν θέλω πια τίποτα πάνω μου ν αλλάξω
αυτό το όνειρο σου είναι και δικό μου

Δεν φτάνουν πια οι λέξεις για να γράψω
οι αναπνοές που μ απομένουν για να πω
Τις πόσες όμορφες στιγμές εδώ κοντά σου
το πόσο μου ‘μαθες κοντά σου ν αγαπώ

Μου λείπεις πια κάθε μου ώρα και στιγμή
γλυκά πονάω που μ αγάπησες εσύ
Μα δε σ αλλάζω πια ότι κι αν γίνει
οι μοίρες μου έφυγαν μακριά
γίνανε σκόνη απ’ της αγάπης σου τη δίνη !!
***
18 Ιαν 2012
***
Ποίηση:Γιάννης Παππάς

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου